Niewiele osób zdaje sobie sprawę z rozróżnienia między poznaniakiem a Poznańczykiem. Ten pierwszy to po prostu mieszkaniec Poznania, jak krakowianin, torunianin czy warszawiak. Kim jest enigmatyczny Poznańczyk? Januszkiewicz i Pleskaczyński opisują go jako kogoś, kto połączony jest z Poznaniem nie jako miejscem zamieszkania, a z miejscem związanym z pewnymi wartościami, z którymi identyfikowane jest samo miasto. Taka osoba musi kochać Poznań bezwzględnie, ale potrafić również dostrzec jego wady i niedoskonałości. Może dążyć do ich naprawienia i zapobiegania im w przyszłości nie ze względu na własne korzyści, ale na dobro miasta. Poznaniakiem można się stać poprzez urodzenie lub wybór miejsca zamieszkania. Poznańczykiem staje się człowiek z wyboru. Jest to zaszczyt, a nie podrzędna informacja zawarta w dowodzie osobistym. Aby stać się nim, trzeba na to zasłużyć i udowodnić całym swoim życiem. Tak nazywano np. setki ciał ludzi, którzy polegli w bitwie pod Podczapami. W Poznaniu mieszkało i urodziło się wielu wybitnych ludzi, jak Ostrowska, Bajon, Kaczmarek, ale nie można powiedzieć, by swoim życiem szczególnie przysłużyli się miastu. Do Poznańczyków zalicza się postacie takiego formatu jak Przemysł I, Edward Raczyński, Cyryl Ratajski. Warto dodać, że Poznańczykami zostawali nie tylko Polacy, ale również zamieszkujący miasto Niemcy i Żydzi, ponieważ kwitły tu różne kultury potrafiące ze sobą koegzystować. Warto byłoby rozpropagować zapoznać poznaniaków z Poznańczykami, którzy tak wiele zrobili dla dobra miasta.