Zamek Cesarski w Poznaniu powstał w ramach wzmożonej polityki germanizacyjnej prowadzonej w Wielkopolsce. Miał uosabiać potęgę zjednoczonego państwa niemieckiego, a przy tym uświadamiać, kto jest prawowitym, historycznym właścicielem tych ziem. Zamek nigdy nie pełnił funkcji obronnych, a mimo swojej określenia „cesarski” nikt ważny w nim nie przebywał. Był jedną z rezydencji Wilhelma II. Ostatecznie ukończono go w 1910 roku – tym samym jest najmłodszą budowlą tego typu na Starym Kontynencie. Jego burgrabią został Bogdan Hutten-Czapski. Stylem architektonicznym budowla nawiązuje do przysadzistych, romańskich twierdz. Składa się z dwóch skrzydeł. Zachodnie przeznaczono na życie mieszkalne, wschodnie na pomieszczenia reprezentacyjne. Wewnątrz znajdowały się apartamenty cesarskie oraz kaplica bizantyjska. Między sypialnią cesarza i jego żony przebiegał korytarz, którego strzegły posągi czterech największych władców. Najpiękniejszym pomieszczeniem była sala tronowa o bizantyjskim wystroju z wielkimi oknami, posągami ośmiu cesarzy niemieckich i wielkim tronem. Wewnątrz ulokowano także galerię dla gości cesarskich. Na tyłach znajdowano piękny ogród, który był niedostępny dla zwiedzających z zewnątrz. Jedynie nieliczni mogli cieszyć się spacerem. Tam też znajdowały się stajnie. Zamek umiejscowiono w centrum miasta – miał przede wszystkim zdobić miejsce i zaświadczać o wielkości Świętego Cesarstwa Narodu Niemieckiego. W pobliżu dobudowano do niego obiekty, które weszły w skład dzielnicy cesarskiej, m.in. obecne Collegium Maius, Kościół Najświętszego Zbawiciela, aulę UAM. Dziś zamek pełni funkcję centrum kultury.